Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч

Гапон

    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Я на том вяселлі быў,

    Шва, мёд, гарэлку піў,

    У роце здаволь было,
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Хоць Гапон чыноў дажыўся,

    Да ведаў, з каго радзіўся,
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Спазнай, панюхна, Гапона,

    Што ласкаю акамона

    Пару ён пайшоў служыць;

    Ён на вайне заслужыўся

    I ахвіцэрства дажыўся,

    Цяпер жа мае прасіць,

    Штоб ты, пані! — кабы маці,

    Маўляў, сваяму дзіцяці

    Долю шчасну даравала

    I, калі згодна ядына

    Наймілейша Кацярына,

    Зручыць нас не адмаўляла».
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Сударга на акамона

    Напала; пазнаў Гапона —

    Дый са страху абамлеў.
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Я бяру на свой атвет;

    Яка тут, к чорту, хвароба?

    Здаць! — а пасля будзе проба,
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Відна, з сабой яны зналісь,

    Пярвей, відна, паўстрачалісь:

    Дохтар, баш, ганьбу найшоў.

    Кажа, ў службу не гадзіцца,

    Яму трэба палячыцца,

    Да і меры не дайшоў.
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Хто пад кім яму капае,

    Часта сам туды ўпадае.

    3 камедыі-оперы «Ідылія»
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    3 той жа пары Кацярына

    Як пакаёва дзяўчына

    Пры пані стала служыць;

    Пані яе палюбіла,

    Чытаць, пісаць навучыла,
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Як пачула той расказ,

    I успляснула рукамі,

    I залілася слязамі
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Так раз яна у садочку,

    Дый у цёмным у куточку,

    Горкі слёзкі вылівала,

    Сваю долю праклінала.

    Бог пажалеў сіраціну,

    Трэба ж у тую гадзіну

    Пані па саду гуляць

    I бедненькую спаткаць.
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Трэба Гапона паймаць

    Дый першага яго здаць;

    Тагды усе пабаяцца,

    Перастануць бунтавацца».
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Да на ўсіх святых закляўся

    Гапона навек згубіць.
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Дзетак к вянцу павядзём».

    Гэтак стары гаманілі

    I, напэўна, улажылі,

    Да памяшаў аканом.

    Ён — баш ты, сабачы сыну!

    Упадабаў Кацярыну
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    Грыпіны ж Кацярына,

    Крый Божа! бяды не знала,
    Антонина Змитрукевичhas quotedlast year
    той сын — быў наш Гапон.

    Ён — няма чаго казаць!

    Горды, смелы, зух дзяціна!
    Даша Рожкоhas quotedlast year
    ў душы не перастала

    Уздыхаць да прошлых лет.
    Павел Князевhas quoted5 years ago
    У горадзе Магілеве,

    Пры шырокім пры Дняпрэ,

    Гудзіць — кабы шэршні ў дрэве,

    Кіпіць — як бы у катле.

    Там вуліцаю пан гоніць,

    Каляска страдой ляціць,

    Пад каньмі аж зямля стоніць,

    «А хварысь, падзі!» — крычыць.

    Тут сустрэнеш каламажку,

    Вот конікі! глядзь! кругом

    Гладкі — ляцяць уразмашку;

    Гэта пэўне аканом.

    Далі хтось там на драбіне,

    Конік, быццам рак, паузе,

    Згадаеш па кіслай міне,

    Што пасэсара вязе.

    А там хвурманак багата,

    Маўляў грыбоў у бару;

    Глядзіш! то нашага брата

    Вязуць на службу цару.
fb2epub
Drag & drop your files (not more than 5 at once)