Сайын Мұратбеков

Мырс етіп күлді, апам екен. Еңкейіп маңдайымнан иіскеп, ернінің ұшымен жұмсақ қана сүйді. Көкемнен қара қағаз келгеннен кейінгі жердегі апамның бірінші рет күлгені осы шығар, сірә.

− Әжесі-ау, мына балаңның омырауын көрдің бе? - деді онан соң.

− Е, не бопты?

− Қырмандағы әйелдер тана тағып жіберіпті.

− А! Сөйтіп пе? Е-е-е, баласынан айналдым... Құлдығым... Көкесіне тартқан құлыным... Сенің жолыңа мен неге құрбаның боп шалынбаймын, садағаң боп неге кетпеймін!.. Көзімнің қарашығы...- елжірей кеп үстіме төнген әжем дүниедегі ең асыл сөздерді маған ғана теңеп шұбырта бастады.

қағазға топырақ орап, бұрқылдата лақтырып, атысып ойнап жүргенбіз.

Есікбай ғана тік келуші ед

Бірімізден-бірімізді бөліп-жарған жоқ

соғыстың бесіктен беліміз шықпай жатқанда-ақ біздің жүрегімізге салған жарасы қаншама еді. Сол жараның тыртығы өмір бойы удай сыздап, жанға батып өтер-ау. Еш уақыт ұмытылмас. Асыр салар балғын шағымызда тағдыр біздің қабырғамызға да бар зілін салды ғой.